1. Ciężko pracował od dziecka, zmuszany do pracy na roli, nosił ciężkie wiadra z wodą, by napoić bydło pasące się na łąkach, oddalonych od zabudowań w sposób haniebnie daleki.

Nie urósł przez to, kręgosłup przygnieciony przez niebywałe jak dla małego chłopca ciężary – zaprotestował, zostając w miejscu. Szerokie, ciemne dłonie oraz szarobura twarz. Smaganie wiatrem, słońce i zimne powietrze daje tak czerstwy wygląd. Zawsze mało mówił, dużo robił, smutny do bólu, zbyt wcześnie osiwiał, ale nie miał tego sobie za złe, nawet nie patrzył w lustro, bo nie miał. Kiedyś wprawdzie ujrzał siebie w tafli wody, gdy po pracy pił wodę ze źródła, ale nie był pewien, czy to on.

Nieprzytulany, niekochany, niepotrafiący złożyć dłuższego zdania, wyśmiewany i popychany w szkole, uciekł pewnego dnia i nigdy nie wrócił. W dorosłym życiu nigdy nie poznał kobiety (widać, że oglądał „Klan”), każdą odstraszały jego niebieskie oczy, w których widać było i smutek, i szaleństwo. W wiosce szeptano, że nocami łazi po lasach i wyciąga z sideł zwierzęta, wypuszcza na wolność, patrząc za nimi długo, jak odchodzą.

2. Ale równie dobrze może to być człowiek, który nic w życiu nie robił, od zawsze się lenił i żył na czyjś koszt. Uderzając w nutę bliską mojemu gatunkowi powiem, że pewnie żył na koszt swojej żony, kobiety gospodarnej i uczciwej.

Ale OK, może to komuś nie pasować, dlatego jest jeszcze inna opcja. Od zawsze żerował na rencie swojego syna, który pracując na kolei, został porażony prądem. Bruzdy na twarzy nasz bohater zawdzięcza uporczywemu pijaństwu, a wyciągnięte w dół łapy mogą być dowodem na bezustanne noszenie siatek z alkoholem.

Smutne, mętne oczy efektem jakiejś, nierzadkiej wcale, choroby, którą nabył, nie dojadając, ale za do dopajając się do tzw. imentu. Szorstka jak papier skóra latami impregnowała się na świeżym i nieświeżym powietrzu, smagana wiatrem, deszczem, śniegiem i słońcem.

To człowiek natury, wolny, dziki i niepohamowany.

Oczami wyobraźni widzę tę jego żonę, która, gdy wracał pełen przygód do domu – oczywiście nad ranem, bo wszystkie przygody zbiegały się w mieście właśnie w porze nocnej – witała go milczeniem. Potem, również milcząc, pakowała pod prysznic, by doprowadzić swojego pupila do stanu używalności. Potem zaś świeżo umytego brała na ręce jak dziecko i niosła do sypialni. Kładąc jego cielesność w czystej pościeli, wiedziała, że już był dobry. Oczyszczony ze wszystkich przygód. Nowo narodzony.

Na drugi dzień oczywiście pakował się w nowe, lepsze działania na mieście, taki był aktywny. Być może ta wysunięta do przodu bródka to ucieleśnienie jego chytrości.

Mogło przecież być tak, że jego kolega Rysiek prosił:

– Niutek, daj się napić trochę.

– Ryśku (dowód na to, że oglądał kiedyś „Klan”) …nie dam, mało mam.

I mówiąc to, powodowany chytrością, wysuwał szczękę do przodu. Tak mu zostało na zawsze, bo też zawsze mało miał.