Termin afrodyzjak pochodzi od imienia Afrodyty, greckiej bogini piękna i miłości. Kiedy Uranos, pierwszy władca nieba, został zabity, jego ciało i krew wpadły do morza. Afrodyta zrodziła się z połączenia krwi Uranosa z pianą morską, dlatego wszystkie dary morza są uznawane za afrodyzjaki. W szczególności dotyczy to ostryg, których miękka, cielista wilgotność przywodzi na myśl kobiecą pochwę.

W przekonaniu średniowiecznych medyków właśnie wygląd specyfiku zdradzał jego właściwości. Stąd produkty o fallicznym kształcie, na przykład marchewka czy banan, zalecano na wzmocnienie męskości, z kolei wszystko, co wilgotne i miękkie – na przykład ostrygi albo dojrzałe i soczyste owoce – było uznawane za afrodyzjaki dla pań. „Podobieństw” dopatrywano się również w smaku. Wierzono, że „ostre” przyprawy, a zwłaszcza papryka i imbir, zwiększają pożądanie.