Zerkam z tarasu na ogród kwitnący bez niczyjego pozwolenia. Niby ziemia uległa człowiekowi, a własne toczy życie. Na swej powierzchni, a pod nią zwłaszcza. Ptaki wydziobują posiane ziarenka trawy. Uczestniczyłem w kilku spotkaniach z młodymi ludźmi. Zajmują się oni tak zwaną trudną sztuką uprawiania pieśni bez tańca. Lubię bez tańca. Z tańcem też, ale bez tańca bardziej. Taniec bowiem stał się od jakiegoś czasu formą medialnej indoktrynacji.

Celebrytów tanecznym krokiem zapędzono w kozi róg błagalnych próśb o SMS-y (jakby liczba SMS-ów świadczyła o jakości nabytej umiejętności). Wracam jednak do rozmów z kandydatami na gwiazdy piosenki. Tancerze z pewnością poradzą sobie beze mnie.

Najtrudniej być prorokiem we własnym domu. Z owego dostojnego stanowiska upadam z hukiem każdego dnia, i nie jest to lot kontrolowany. A to za sprawą młodzieżowego buntu najstarszej nastolatki albo przenikliwej, pokojowo nastawionej inteligencji starszego syna. Precyzyjnego skrótu myślowego drugiej córki i błyskotliwie zaskakujących ripost syna młodszego. W sztuce strącania ojca z piedestału proroka wiek nie odgrywa żadnej roli! Próbując odnaleźć się w tym labiryncie upodleń, raz za razem spadam z cokołu i zalegam u jego stóp.

Czyli chyba swoich. Pokonany i bezbronny w kolejnej potyczce z żoną, otwieram lodówkę, by wkupić się choć w łaski psa. Zerkając spode łba, pies daje do zrozumienia, że tym nie podreperuję swojego statusu. Poza domem jednak wiedzie mi się lepiej. Staram się, nie zawsze umiejętnie, zachować ostrożność w dążeniu do radykalnych sądów. Wzruszają mnie błagalne spojrzenia kandydatów na przyszłe gwiazdy. Wraz z nimi usiłuję odpowiedzieć na podstawowe, nerwowe, powiększające czarną dziurę niepewności pytanie: jak do cholery zrobić karierę?!

Poszukiwania też lubię. To dotkliwa przyjemność.

Tym dotkliwsza, im więcej w pokornym spojrzeniu kandydata nadziei, oddania i zaufania. Ja oczywiście nie wiem „jak się robi karierę”, ale udaję, że wiem. W tym poszukiwaniu odpowiedzi spycham pytanie pierwszoplanowe na plan odległy i zaczynam swój dobrze znany taniec(!) nad ofiarą-kandydatem, opowiadając mu o swoich doświadczeniach, z których dla kandydata i tak niewiele wynika.

Wszak to moje doświadczenia i one są prawdopodobnie zupełnie nieprzydatne komukolwiek poza mną. Mówię o ryzyku, postawie, uczciwości, pracowitości (celowo przy tym unikam słowa „talent”), otwartości, umiejętności i chęci słuchania tych, którzy łają bez opamiętania – jeśli już poświęcają czas, to znaczy, że jakoś im zależy. A to rozwinę się na temat szacunku dla publiczności bez wchodzenia jej w tyłek albo o tym, że sam występ jest w całej zabawie najmniej interesujący, ale za to jakże stresujący. Że najważniejsze odbywa się między ludźmi, z ludźmi, wobec nich i dla nich.

Dla nich zwłaszcza.

Takie tam banały...  I zaczynam pytać, co ci moi kandydaci są w stanie poświęcić dla tej obietnicy kariery, dla tego blasku piekielnego, dla tych piętnastu McLuhanowskich minut – będących podobno udziałem każdego z nas, tylko w różnym wymiarze, intensywności i nie zawsze zgodnie z zapotrzebowaniem. Bo jeśli już kariera nie za wszelką cenę, to... i tak przyjdzie zapłacić cenę stosownie
wygórowaną. Jakiej próby jest cierpliwość w dążeniu do? I jakie wielce ciekawe historie bez egzaltowanej pophisterii można by opowiedzieć innym, by ci inni zechcieli stawiać swoje mózgi na sztorc?

Oddać serce, nastroić dusze, zastrzyc uszami w poszukiwaniu brzmień i znaczeń palących wyobraźnię. Niepozwalających zapomnieć o przeżyciu nieuchwytnym, choć niekiedy intensywnie bolesnym. Pytam ich, ale właściwie to siebie pytam. Czy ja to kiedykolwiek potrafiłem, potrafię, czy będę potrafił? A jeśli to umiem, czy zdołam/zdołałem uniknąć pokusy manipulacji dla doraźnego zysku, dla chęci władzy nad wrażliwością i wyobraźnią słuchacza? Czy będę szczęśliwy z powodu odkrytych, czy nabytych umiejętności?

Czy to jest właśnie ten właściwy powód, dla którego chcielibyśmy pławić się w blasku sławy?

Być nieustająco na celownikach menedżerów, dziennikarzy, fanów. Bez prywatności, z nazwiskiem wypisanym drukowaną, oczojebną kursywą na gębie. Czy jesteśmy pewni, że zdobywając taką popularność, nie będziemy jej przeklinać? Czy nie uczynią z nas zwierzyny, łudząc pozostawieniem na miejscu myśliwego? Kto, kto, kto tak chce? Ręka w górę. Pracowitość, pokora, ambicja (talent niech czeka) pozwalają odkrywać nieznane dotąd możliwości. Niekiedy czyniąc z nas takich, jakimi chcemy siebie widzieć.

Ale czy to rzeczywiście wyczerpuje zakres możliwości rozeznania? Czy samorealizacja stanowi o naszej użyteczności, przydatności, prawdziwości tak zwanego istnienia? Dokonując inwersji, można zaryzykować stwierdzenie, że kto nie realizuje siebie, ten naprawdę nie istnieje.

Ptak fruwa, nie sieje, nie orze,a go podziwiają. Może ma jakiś talent.