Nadużywają zaimków, przysłówków, a przede wszystkim przymiotników i tym samym ich mowa określana bywa jako „kwiecista”. W trakcie rozmowy kobiety zadają więcej pytań, szukając tym samym kontaktu i potwierdzenia swoich słów u rozmówcy. Używają zdrobnień i rozmawiają w sposób bardziej emocjonalny. Wszelkie „ochy” i „achy” to język kobiet, w ten sposób wyrażają zachwyt, ale też zdziwienie czy wstręt.

Mężczyźni częściej przerywają rozmówcom, posługują się krótszymi zdaniami. Mówią pewniej – nawet gdy nie mają racji. Częściej niż kobiety stosują zaimek „ja”, częściej też używają trybu rozkazującego i oznajmującego. Nie mówią o swoich problemach – w ich mniemaniu byłby to przejaw słabości. W rozmowie są mniej emocjonalni.

Stosowane przez mężczyzn tzw. mocne zwroty bywają bardzo często wyrazem akceptacji lub pochwały. Przecież gdyby jeden pan zwrócił się do drugiego pana, siedzącego przy sąsiednim biurku: „Jaki boski jest twój komputer”, to albo spotkałby się z wybuchem śmiechu, albo z badawczym spojrzeniem kolegi... Natomiast ten sam komunikat wypowiedziany przez kobietę jest jak najbardziej na miejscu.

Konkrety kontra emocje

Kiedy on i ona wracają z pracy, to pierwsza zwykle ona zadaje pytanie: „Co tam w pracy?” lub  „Jak minął dzień w firmie?”. On wtedy zwykle odpowiada: „Jak to w poniedziałek, normalnie”. A ona wtedy zaczyna swoją opowieść: „A u mnie dzisiaj szef wezwał na rozmowę Ankę, Beata z drugiego działu pożarła się z Ewką, a Marta wzięła nagle urlop, chociaż wcześniej nic nie mówiła...” Zanim dojdzie do tego, co jej się przydarzyło w poniedziałek w biurze, zdarza się, że on (o ile uda mu się wtrącić) zada pytanie: „Ale po co mi to mówisz?” lub „Ale konkretnie o co chodzi?”. Wtedy z jej strony padną zarzuty, zresztą zupełnie dla niego niezrozumiałe: „Ciebie nigdy nie interesowała moja praca” albo „Nie chcesz ze mną rozmawiać o swojej pracy” itp.