Dlaczego ptaki śpiewają? Jak to robią? Takie pytania rodzą się w wiosenny poranek, gdy budzi nas koncert treli, gwizdów i pisków. Jednoznacznej odpowiedzi jednak nie ma i być nie może.

Z lekcji biologii w szkole podstawowej zapamiętałem, że ptaki śpiewają, by zdobyć samicę. Ale przecież niektóre ptasie panie także śpiewają, choćby u szczygłów. Śpiewają też samice sójek, wron i kruków.

Co prawda ich śpiewu nie chcielibyśmy odtwarzać z płyt w domowym zaciszu, ale trzeba przyznać, że śpiewają, i to najlepiej jak potrafią. Ale są to rzeczywiście wyjątki, bowiem u większości gatunków śpiewają wyłącznie samce. Jednak wcale nie chodzi im tylko o zdobycie samic, bo taki drozd śpiewak i kos, a także samce makolągw i dzwońców śpiewają nawet, gdy już mają samicę.

Okazuje się, że ich śpiew działa uspokajająco na partnerkę wysiadującą jaja, świadczy bowiem o spokoju i braku zagrożeń w rewirze lęgowym. Rozśpiewane samce milkną dopiero, gdy w ich gniazdach pojawią się pisklęta. Muszą wtedy zdobywać pokarm dla potomstwa i na śpiew pozostaje im niewiele czasu.

Zmagania z wewnętrznym krytykiem wymagają czasu i siły. Jeżeli spędziliśmy z nim większość naszego życia, nie oczekujmy, że szybko i łatwo się go pozbędziemy. Ale tę walkę można wygrać, a zwycięstwo da nam rzecz bezcenną: poczucie własnej wartości.

Krystyna zgłosiła się po pomoc do psychologa, ponieważ coraz gorzej czuła się w relacji z mężem. Od dawna nie znajdowała w nim oparcia, a ostatnio nawet zaczęła się go bać.

Cenzurowała każdą swoją wypowiedź, by go nie zdenerwować, by nie zobaczyć wyrazu zniesmaczenia na jego twarzy. Starała się postępować tak, jak mąż by sobie życzył – w jej wyobrażeniu oczywiście, bo nigdy nie mówił tego wprost. Własne uczucia, myśli, przekonania, wartości Krystyna już dawno uznała za niewłaściwe.

- Któregoś dnia podczas śniadania podszedł do mnie bardzo miły Hindus, powiedział, że jest agentem filmowym i zapytał, czy bym nie zagrał w filmie. Pojechaliśmy i dostałem rolę sędziego - o swoich podróżach do Indii opowiadają Danuta i Andrzej Gliwiczowie.

Państwo Gliwiczowie: On – emerytowany nawigator statków oceanicznych i pilot-nawigator samolotów, Ona – emerytowana pielęgniarka. Oboje z urodzenia warszawiacy, od 15 lat mieszkają na wsi w sercu Gór Świętokrzyskich. Od 10 lat jesienią wyjeżdżają na kilka miesięcy do Indii. To jest ich sposób na zimę i zaoszczędzenie pieniędzy.

Podpytywali Jolanta Białek i Piotr Żak

Andrzej Gliwicz: W krajach arabskich wiedzą, jak się pije kawę. Kawa powinna być gorąca jak piekło, czarna jak diabeł, czysta jak anioł, słodka jak miłość [siedzimy w ciepłej kuchni, Pan Andrzej przygotowuje kawę...]. Natomiast najlepsza herbata, bo nieprzetworzona, jest w Chinach. Bardzo dobra jest też herbata przyrządzana przez muzułmanów – musi być słodka i gorąca, często z kardamonem albo limonką. Hindusi natomiast piją czaj: gotują herbatę z mlekiem i cukrem, a potem odcedzają. Jest kaloryczna, ale w upale przynosi ulgę.

Dieta wcale nie musi oznaczać rezygnacji z czegokolwiek. Można jeść wszystko – z umiarem i w odpowiednich proporcjach.

Nie ma większej różnicy między potrzebami energetycznymi 25-latka i 65-latka. Jeśli dorosły człowiek nie uprawia wyczynowo sportu i nie cierpi z powodu nadwagi, to potrzebuje dziennie około 1600–1800 kilokalorii energii.

Z wiekiem nie zmieniają się też ogólne zasady odżywiania, warto jednak więcej uwagi przykładać do jakości jedzenia, a zwłaszcza zadbać o to, aby posiłki były jak najbardziej urozmaicone. Zapobiegniemy w ten sposób niedoborom energetycznym oraz brakom składników istotnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.

W skomponowaniu właściwej diety z pewnością pomoże piramida żywieniowa. Produkty, które znajdują się na najniższym jej poziomie, powinniśmy spożywać jak najczęściej, a umieszczone najwyżej – jak najrzadziej. Trzeba też pamiętać o odpowiedniej ilości płynów – bez tego żadna dieta nie będzie skuteczna.

Jeśli ktoś potrzebuje więcej niż 1600 kcal (np. uprawia sport), powinien zjadać więcej produktów zbożowych i mlecznych, a także warzyw. Ludzie mniej aktywni powinni natomiast zmniejszyć ilość tłuszczu, produktów zbożowych, owoców i oczywiście słodkości.

Szydełkowanie, hodowla gołębi lub egzotyczne wyprawy... Pasji pewnie jest tyle, ilu ludzi na Ziemi. Każda daje radość i satysfakcję. A dzieląc się pasjami, zarażamy nimi innych.

Nigdy się nie nudzisz. Masz wciąż niezrealizowane cele i marzenia, plany na weekend, kolejne święta i wakacje.Wiesz dobrze, co cię uszczęśliwia. Nie masz wątpliwości, na co przeznaczysz zaoszczędzone pieniądze.

Jeśli możesz podpisać się pod tymi stwierdzeniami, to przypuszczalnie żyjesz z pasją.A zajęcia, którym tak często i z radością się poświęcasz, to twoje hobby! Być może jest to pielęgnowanie ogródka, fotografowanie, taniec, czytanie książek, gotowanie...

Bywają pasje codzienne i niecodzienne, poważne i zabawne, bezpieczne i ryzykowne, takie, którym oddajemy się w domu, i takie, które zabierają nas na drugi koniec świata.

Rozkręcać interes w wieku 60 lat? To niedorzeczne! Mylimy się jednak, nasz wiek nie ma tu żadnego znaczenia. Liczy się przede wszystkim motywacja, wytrwałość i nasza pasja.

Tyle lat pracy za nami, większość na państwowych posadach, bo takie były czasy. Ale od dwudziestu lat czasy są inne. Posad w tzw. budżetówce jest coraz mniej, wiele osób od lat prowadzi lub właśnie rozpoczyna własną działalność gospodarczą.

Dlaczego jedni wolą siedzieć samotnie w starym fotelu i przetartych kapciach, a inni wyjeżdżają do tajskiej dżungli?

Jeżeli ktoś całe życie uwielbiał podróżować, to nic tego nie zmieni. Ani zasobność portfela, ani tym bardziej wiek. W dodatku, gdy człowiek nie jest już zaabsorbowany pracą i rodziną – ma czas, aby swoją pasję realizować.

 „Podróżnicy” mają wewnętrzną siłę, która ich pcha w świat, nie pozwala im siedzieć w miejscu, każe „zmieniać tapety”, wychodzić z domu. Są wśród nich różne typy: i ci aktywni, i ci leżący pod palmą. Dla każdego jest wiele propozycji w biurach podróży oraz na portalach internetowych.„Podróżników” nie trzeba namawiać do wyjazdu, wystarczy rzucić hasło, czasami trochę pomóc w organizacji lub zdobyciu środków. Ale co z resztą społeczeństwa?

Skoro mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus, to również ich potrzeby seksualne dzieli kosmiczna otchłań. Jednak gdy zrozumieją, co ich różni, mogą spotkać się na... Ziemi.

Odkąd wprowadzono na rynek Viagrę, czyli lek wzmacniający erekcję, koncerny farmaceutyczne nie ustają w wysiłkach, by wynaleźć jej damski odpowiednik. W 2004 roku, po ośmiu latach intensywnych starań przemienienia Viagry w skuteczny lek dla kobiet, rozczarowani farmaceuci Pfizera przyznali, że kobiety i mężczyźni różnią się pod względem seksualności (a to niespodzianka!) i że – z nieznanych powodów – Viagra nie przynosi pożądanych efektów w przypadku kobiet.

Seks w teorii

Badania Pfizera opierały się na tradycyjnym założeniu, że najpierw jest pożądanie, a potem pobudzenie seksualne. Koncern zaoszczędziłby fortunę, gdyby jego farmaceuci najpierw zapoznali się z badaniami dotyczącymi kobiecego libido, które przeprowadziła Rosemary Basson, profesor psychiatrii na University of British Columbia w Vancouver.

Dzięki osiągnięciom medycyny okres życia po menopauzie będzie u kobiet stopniowo dorównywał długością okresowi przed menopauzą. Zatem przez znaczną część życia będziemy zmuszone borykać się z zaburzeniami wywołanymi zanikiem czynności hormonalnej jajników.

Powszechnie stosowaną terapią, łagodzącą tego typu dolegliwości, jest hormonalna kuracja zastępcza (HTZ), czyli podawanie hormonów żeńskich pod postacią odpowiednich preparatów. Czy jednak HTZ jest złotym środkiem?

Mózg kocha nasze pasje. Uwielbia aktywności umysłowe i ruchowe, które zmuszają go do wytężonego wysiłku. Spełnianie jego zachcianek może zapewnić nam zdrowie i długie życie.

Buzowanie aktywnością, przesyłanie impulsów, ciągła wymiana informacji – to dla neuronów sens i jedyny cel egzystencji. Komórki nerwowe, które nie są regularnie pobudzane, obumierają. Mózg uwielbia pracować i stara się to robić przez całą dobę.

Dlatego tak ważne jest „zabawianie” komórek mózgowych i zapewnianie im rozrywek innych niż tylko monotonna praca i codzienne obowiązki. Hobby, czyli aktywność podejmowana dla przyjemności w wolnym czasie, nie tylko może umilić nam czas, ale wydłużyć życie i usprawnić nasze funkcjonowanie.

Fizycznie i hobbystycznie

Kluczowym elementem każdego wartościowego hobby jest aktywność – regularne podejmowanie działań sprawiających nam przyjemność. W takim rozumieniu bezmyślne siedzenie przed telewizorem nie jest hobby, bowiem pasywne spędzanie czasu nie przynosi korzyści szarym komórkom.