Po trzecie, fakt, że moje działanie przyczynia się do polepszania świata, nadaje życiu sens. Jeżeli bowiem chcemy mieć poczucie spełnienia, musimy czuć, że tworzymy coś wartościowego. Po czwarte, świat zawsze się odwzajemnia – żaden dobry czyn nie pozostaje bez nagrody.  
Ostatnia z wymienionych korzyści – wzajemność hojności – jest zwykle źle rozumiana i niedoceniana. Ludzie zakładają, że gdy coś dają, a w zamian nie dostają namacalnej nagrody, to tracą. Rozmiar tortu – w mniemaniu wielu osób – jest z góry określony. Jeśli ktoś dostaje porcję, pozostali tracą.

Tort rośnie w miarę jedzenia

Pierwszy krok w kierunku przełamania takiego założenia, a tym samym uczynienia świata bardziej hojnym, został postawiony wraz z nastaniem kapitalizmu. W kapitalizmie tort stale rośnie. Ludzie zarabiają pieniądze i tworzą bogactwo. Kapitalizm nauczył nas, że aby zarobić, najpierw trzeba wydać pieniądze, zainwestować. Pokazał również, że budując dobro dla innych, budujemy dobro dla nas samych. W feudalizmie tylko nieliczni mogli pomnażać swoje bogactwo: zysk jednej osoby wiązał się ze stratą innych. Dzisiaj nikt nie ma wątpliwości, że najlepszym sposobem pomnażania dóbr jest obustronna i wolna wymiana. Oznacza to, że dawanie i branie są nierozer­walnie związane. Odnoszący sukcesy biznesmen inwestuje i dzieli się swoim bogactwem, wie bowiem, że aby zarobić pieniądze, najpierw musi je dać.

Hojne osoby odnoszą zatem sukcesy. Przyjrzyjmy się kadrze menedżerskiej. Okazuje się, że sukcesy odnoszą ci kierownicy, którzy hojnie dzielą się swoją wiedzą. Hojny menedżer nie czuje zagrożenia ze strony podwładnych i przyciąga do siebie dobrych ludzi, którym pomaga się rozwijać. Pracując z dobrymi ludźmi, hojny kierownik lepiej wykonuje swoją pracę i może podejmować bardziej odpowiedzialne zadania. Spotkałem wielu ludzi zajmujących stanowiska kierownicze, którzy są żywym dowodem na to, że sukces jest wprost proporcjonalny do hojności.

Strumień hojności

Dawanie i branie to dwie strony tej samej monety. Pomaganie innym – tworzenie czegoś, co ma dla nich wartość – to również pomaganie sobie samemu. Szkoda tylko, że wciąż najczęstszą formą hojności jest ta kalkulowana, w której wymaga się wdzięczności lub oczekuje korzyści.

Kolejnym kamieniem milowym na drodze ku hojnemu światu jest zrozumienie, że hojność jako styl życia – dawanie i dzielenie się, nawet gdy nie widać namacalnej nagrody – jest korzystna zarówno dla otrzymujących, jak i dających. Nagroda za hojność czasem ma formę sukcesu materialnego, ale zawsze przynosi korzyści w postaci większego poczucia szczęścia. A szczęście jest niewyczerpalne. To, że ktoś zjada kawałek tortu szczęścia, wcale nie oznacza, że zabraknie dla innych. Hojność jest najlepszym sposobem na pomnażanie swoich dóbr emocjonalnych i duchowych.

Duchowa i emocjonalna nagroda za hojność pochodzi z samego aktu dawania, taka jest nasza natura. Mało rzeczy cieszy nas tak jak dzielenie się z innymi, poczucie, że przyczyniliśmy się do szczęścia innych. Jeśli potrzebujemy dowodu potwierdzającego, że jesteśmy życzliwi z natury, spróbujmy sobie przypomnieć, jak czuliśmy się, gdy ostatnio komuś pomogliśmy. Czerpiemy ogromną satysfakcję z dawania, i to niezależnie od tego, czy otrzymujemy za to zewnętrzne nagrody, czy nie. W świecie duchowym obowiązuje taka sama zasada, jak w świecie materialnym: hojność jest warunkiem tworzenia dóbr. Aby zyskać, najpierw musimy coś dać.

Jesteśmy niczym rurociąg, którym płynie dostatek duchowy i materialny. Przewodzimy dobra emocjonalne i fizyczne. Jeżeli pozwolimy, aby dobra, które otrzymujemy, swobodnie przez nas przepłynęły – czyli podzielimy się nimi z innymi – wtedy otworzymy się na więcej. Jeżeli natomiast zamkniemy ujście rurociągu – nie podzielimy się otrzymanymi dobrami – ograniczymy własną pojemność. Gdy się dzielimy, pozwalamy dostatkowi iść dalej, zwalniamy miejsce na kolejne dobra i zwiększamy własną pojemność. To tak, jakby płynący dostatek rozpychał ściany rurociągu. Jeśli na przykład ktoś spędza całe życie ucząc się i gromadząc wiedzę, jednak nie dzieli się nią z innymi – nie nauczy się tyle, ile mógłby, przekazując swoją wiedzę innym.
Analogia do rurociągu pokazuje, że dawanie i branie jest jak samonakręcająca się spirala: im więcej dajemy, tym więcej otrzymujemy, a im więcej otrzymujemy, tym więcej możemy dać.