Może być gorzka lub mleczna, biała lub ciemna, z orzechami lub nadziewana. Zawsze pobudza zmysły i jest źródłem wielkiej przyjemności, niezależnie od formy. Poprawia nam humor i nastrój, nazywana jest substytutem miłości. To czekolada – VIP wśród słodyczy.

W sklepie zwykle leżą blisko kasy, nęcą kolorowymi opakowaniami. Batony, czekolady, czekoladki i drażetki – mało kto potrafi im się oprzeć. Dlaczego czekolada tak nas kusi? Czemu jest tak pociągająca?

Bo poprawia samopoczucie. Niewątpliwie dieta ma ogromny wpływ na nasz nastrój. Jednocześ­nie jednak nastrój może wpływać na to, po jakie produkty sięgamy.

Na nasze funkcjonowanie mają wpływ makroskładniki, takie jak węglowodany, białka, tłuszcze i alkohol; mikroskładniki, czyli witaminy i składniki mineralne, lub substancje bioaktywne, na przykład kofeina i teobromina występujące w czekoladzie.

Większość z nas rzeczywiście odczuwa przyjemność jedząc czekoladę. Co więcej, jest to przyjemność, którą możemy kupić za niewygórowaną cenę. Czekolada jest powszechnie uważana za niezwykle smaczną przekąskę. Jednocześnie doskonale wiemy, że nie można jej jeść za dużo. Jednak im bardziej ograniczamy jej spożycie, tym bardziej nas kusi.

Dorosły i w miarę odpowiedzialny człowiek wie, że rodzina oznacza trud życia z drugą, odmienną osobą, rodzaj rezygnacji z „ja” na rzecz „ty” czy „my”.

Wszyscy wiedzą, że życie rodzinne to także koszty, które ponosimy dla szczególnej przyjemności i satysfakcji, jaką jest realizowanie się w rolach małżeńskich i rodzinnych. Dlaczego nie wszyscy podejmują życie w związku czy małżeństwie, chociaż mają do tego wszelkie predyspozycje?

Łatwo jest brać, trudniej dawać. Wydaje się nam, że gdy inni coś zyskują, my tracimy. Nic bardziej błędnego! Im więcej dajemy, tym więcej otrzymujemy, bo dawanie i branie to po prostu dwie strony tej samej monety.

Dawanie przynosi darczyńcy wiele korzyści. Czasem myślę, że tak naprawdę nie ma nic bardziej samolubnego niż akt hojności. Hojność zwiększa mój dobrobyt na cztery sposoby. Po pierwsze, moja hojność sprawia, że świat staje się coraz lepszym i coraz przyjemniejszym miejscem – dla innych i dla mnie samego. Po drugie, widząc radość osób, które obdarowuję, sam jestem szczęśliwszy. 
Jest to możliwe dzięki empatii.

Fot. Wojciech Druszcz

Wyspa Robinsona Cruzoe urzekła mnie swym wulkanicznym pięknem już w momencie, kiedy zagubiona w bezmiarze Pacyfiku ukazała się na horyzoncie. Chociaż położona znacznie bliżej kontynentu niż Wyspa Wielkanocna, pozostaje na uboczu szlaków morskich.

Pierwszą niespodzianką, która na mnie czekała na wyspie, były pola czerwonych maków, natomiast w zatoce towarzyszyła mi kolonia lwów morskich. Z poziomu morza wyspa sprawia wrażenie wysokogórskiej, strome ściany spadają bezpośrednio do morza.

Męskie ozodoby służą samcom ptaków do przekonania samiczek o idealnym stanie zdrowia posiadacza i jego imponujących możliwościach rozrodczych.

Paw, gdy rozkłada swój okazały ogon, przyćmiewa urodą niepozorną samicę. Podobnie bażant złocisty może zawstydzić partnerkę pięknym upierzeniem. Kilka teorii próbuje wyjaśnić ten fenomen świata ptaków. Najbardziej kontrastowo ubarwione są samce gatunków żyjących w wielożeństwie. Ptaki monogamiczne – kawki, wrony, gołębie, sowy i inne drapieżne, a także żurawie, bociany czy mewy, ubarwione są raczej skromnie, a samca „na oko” trudno odróżnić od samicy.

Przedmioty zmieniają ludzi. Ważne, żeby stały się naszymi sprzymierzeńcami. Nie pozwólmy, by przejęły nad nami kontrolę
i władzę, bo sami zmienimy się w kolejne produkty rynkowe.

Filiżanka bez uszka, zepsuty zegarek, obtłuczona porcelanowa figurka, zszarzały list, wyszczerbiony wazonik, lalka, pożółkłe fotografie... Każdy z nas ma taką rzecz, którą przechowuje z pietyzmem. I choć jest już zupełnie bezużyteczna, to przecież nie możemy jej po prostu wyrzucić – więc odkurzamy, czyścimy, przekładamy z miejsca na miejsce… bierzemy do ręki... Ileż wspomnień wywołuje, odsyła do minionych zdarzeń, wyjątkowych chwil, cudownych osób, jakież namiętności i emocje przywraca...

Gromadzimy rzeczy, nie zastanawiając się nawet, czy rzeczywiście są nam potrzebne. Wanda Urbanska proponuje inny sposób na życie – Simple Living.

AGNIESZKA CHRZANOWSKA: Być czy mieć – co jest ważniejsze?

WANDA URBANSKA: – „Być” jest znacznie ważniejsze niż „mieć”. Przecież to, co posiadamy, tak naprawdę przelatuje przez nasze dłonie. Oczywiście potrzebujemy pewnych dóbr, by podtrzymać życie: chleba, dachu nad głową. Nie potrzebujemy jednak coraz większych domów i samochodów, większych szaf i niezliczonej liczby gadżetów. Im więcej posiadamy, tym większy ciężar dźwigamy. 

Jednak bardzo trudno jest nam rozstać się ze swoimi rzeczami.

– Wyrzucanie rzeczy to właśnie brzemię posiadania. Jest elementem „wielkiego życia”, życia wśród nadmiaru dóbr.