Idziemy przez życie zaopatrzeni w księgę, której autorami są wszyscy członkowie naszej rodziny. Zapisane są w niej wszystkie sytuacje i doświadczenia, które były ich udziałem. To ona jest drogowskazem, pokazuje właściwy szlak
i ostrzega przed niebezpieczeństwami. Czasami jednak bywa balastem.

Rodzice, dziadkowie, wujostwo, kuzyni – wszyscy żyjący i nieżyjący krewni to nasza rodzina. Co ją odróżnia od innych? Każda ma swoją niepowtarzalną tożsamość. Składają się na nią mity, wspomnienia, rodzinne opowieści o wydarzeniach i przeżyciach poprzednich pokoleń, które wciąż są obecne w przekazach i wzajemnych oczekiwaniach. To one tworzą specyficzny zbiór przekonań i wartości rodzinnego dziedzictwa, w którym dorastają kolejne pokolenia.

Jak wyglądałoby nasze życie, gdyby nie było fotografii? Wszyscy, którzy nie znoszą wycelowanego w siebie obiektywu, odetchnęliby pewnie z ulgą. Wiele wspomnień powędrowałoby jednak w niepamięć.


Powszechnie uważa się, że fotografia wyraża prawdę o rzeczywistości. To jednak mit! Zdjęcie samo z siebie nic nie wyraża. Są na nim desenie i plamy barwników, które w różnym stopniu pochłaniają światło, a w przypadku fotografii czarno-białej – skupiska związków srebra na specjalnym papierze.Zdjęcia stanowią jedynie mozaikę elementów, z których dopiero my, odbiorcy, wydobywamy sensowne obrazy.

Prawda w kontekście fotografii bywa rozumiana jako wierne odzwierciedlanie rzeczywistości. Przyjmujemy, że proces powstawania obrazu w aparacie to zjawisko fizyczne, obiektywne, niezależne od naszych, ludzkich, nastawień i niedoskonałości. Ale przecież aparat nigdy sam nie wykonuje zdjęcia!

Bujna wyobraźnia może czasem przyprawić o rumieniec. Fantazje seksualne nie zawsze podlegają naszej kontroli. Nie zawsze też dotyczą partnera. Nieproszone wkradają się do naszych myśli
i często wywołują poczucie winy. Czy słusznie?


New York Times” opublikował niedawno wyniki sondażu na temat życia seksualnego. Pary małżeńskie w różnym wieku odpowiadały między innymi na pytanie: „Czy uważasz, że fantazjowanie o seksie z kimś innym jest w porządku, jeśli dochowujesz małżonkowi wierności?”. Co drugi uczestnik sondy (48 proc.) stwierdził, że nie jest to w porządku, jednak niewiele mniej osób (46 proc.) przyznało, że nie ma w tym nic złego.  

Praca, w drodze do domu zakupy, po powrocie sprzątanie, w międzyczasie gotowanie obiadu, jeszcze pranie i wywiadówka w szkole – kobieta codziennie zmaga się z niezliczoną liczbą zadań. Aby podołać im wszystkim, musi być doskonałym strategiem.

 

Poeta Heinrich Heine twierdził:„Nie powiem, że kobiety nie mają charakteru, raczej mają codziennie inny”. I nie dość, że mają różne charaktery, to jeszcze na co dzień grają różne role. W ciągu jednego dnia kobieta wciela się zarówno w rolę gospodyni domowej, która organizuje codzienne życie swoich bliskich, jak i w rolę zaangażowanej w pracę bizneswoman. Jest też mamą swoich dzieci, przyjaciółką swojej przyjaciółki, „kotką na gorącym blaszanym dachu”. Każdego dnia musi wykonywać zadania skrajnie różne – od opracowania strategii marketingowej firmy, przez udział w spotkaniu Rady Rodziców w szkole, po odwiedziny swoich rodziców z zakupami. Nie wspominając już o obmyślaniu i przygotowywaniu posiłków, praniu, sprzątaniu, sprawdzaniu lekcji... Taki program dnia wymaga ekwilibrystyki godnej mistrzów cyrkowych!

Czasem przerażają, czasem bawią. Niekiedy sprawiają, że budzimy się zlani potem, choć często nawet nie pamiętamy dokładnie ich treści. Zwykle nie poświęcamy snom wiele uwagi, a przecież są odbiciem nas samych.


Sny podobne są do obrazów w zwierciadle naprzeciw oblicza, są odbiciem oblicza, czytamy w Mądrości Syracha. Ujawniają nasze obawy i pragnienia – choć czasami wydaje nam się, że sen nie ma z nami nic wspólnego, tak jakby został nam narzucony z zewnątrz.

Obawy i pragnienia dotyczą tego samego, jednak pozostają ze sobą w jakimś konflikcie motywacyjnym i to jest najczęstsze źródło snów, a także pierwsza ich warstwa. Łączy się ona z warstwą drugą, czyli aktualnymi zdarzeniami w naszym życiu. Na ogół sen stanowi odbicie konkretnego zdarzenia z dnia poprzedzającego śnienie. Trzecią warstwą snu jest zapomniane wspomnienie z wczesnego dzieciństwa.

Emocje towarzyszą nam zawsze. Nie zawsze jednak mamy odwagę przyznać się do nich. Już jako dzieci uczymy się, jak je wyrażać i jak sobie z nimi radzić. Tę szkołę warto kontynuować przez całe życie. Bowiem emocje stanowią nieocenione źródło wiedzy o tym, jacy jesteśmy, jak widzą nas inni i jacy nie chcemy być.



Kiedyś na jednym z warsztatów Andrzej Wiśniewski opowiadał o swoich wrażeniach z piaskownicy. Jako młody ojciec i początkujący psychoterapeuta chodził ze swoim dzieckiem na plac zabaw. Gdy dochodziło do bójki o wiaderko czy łopatkę, dzieciaki zwykle zwracały się z płaczem do zaczytanych bądź zajętych rozmową mam. Naszego obserwatora uderzyły dwa rodzaje reakcji matek: albo zabierały pociechy z piaskownicy „od tych niedobrych dzieci”, albo wysyłały je, by walczyły o swoje.